Farby geodezyjne

Trwałość znaku wyznaczają dwa czynniki: rodzaj podłoża i natężenie ruchu po nim. Na betonie i asfalcie bez ruchu kołowego warstwa pozostaje czytelna zwykle 3–6 miesięcy, a w pasie jezdni skraca się do 3–6 tygodni, bo opony ścierają pigment. Na gruncie i kruszywie znak żyje 2–6 tygodni — znika z odrastającą roślinnością. Przy wytyczeniach długoterminowych nanoś farbę na twarde, suche podłoże, a punkt dubluj drugim znakiem 1–2 m od osi, żeby dało się go odtworzyć po przejeździe sprzętu.

Farby znakujące mają zawór w dnie puszki i głowicę pracującą w pozycji odwróconej — to konstrukcja projektowana pod znakowanie poziome. Operator trzyma puszkę pionowo nad nawierzchnią z odległości ok. 20–30 cm i nie musi się schylać. Część wyrobów ma głowicę wielopozycyjną 360°, która natryskuje pod dowolnym kątem, także w bok i do góry — przydaje się przy znakowaniu ścian wykopu. Odwrócony zawór daje też zaletę serwisową: 2–3 sekundy natrysku w powietrze przedmuchują dyszę i zapobiegają jej zaschnięciu.

Trasowanie mediów opiera się na kodzie barw znanym z map zasadniczych i taśm ostrzegawczych: niebieski dla wodociągu, brązowy dla kanalizacji, żółty dla gazu, czerwony dla energetyki, pomarańczowy dla teletechniki. Kod nie jest jednolity w całym kraju — gestor sieci potrafi narzucić własny standard, warto go potwierdzić na naradzie koordynacyjnej. Do trasowania kompletuje się zwykle 3–4 kolory po 500 ml, a szerokość linii utrzymuje w przedziale 5–10 cm, żeby była czytelna z kabiny koparki.

Usuwanie znaku z porowatego podłoża opiera się na metodzie mechanicznej, bo pigment wnika w pory betonu. Najszybciej działa myjka wysokociśnieniowa o ciśnieniu ok. 150–200 bar z dyszą rotacyjną, a przy zaschniętej warstwie — szlifowanie tarczą diamentową lub piaskowanie. Rozpuszczalniki rozjaśniają ślad, ale rzadko usuwają go w całości i potrafią odbarwić kostkę. Prostsze rozwiązanie to farba o skróconej trwałości, schodząca samoczynnie po kilku tygodniach.