Lasery rurowe

Spadek wprowadza się z klawiatury instrumentu jako wartość procentową lub promilową, zgodną z projektem branżowym — dla kanalizacji sanitarnej z rur DN 160 przyjmuje się zwykle 1,5–2,0%, dla DN 200 rzędu 0,5–1,0%, a minimalny spadek wynika z warunku samooczyszczania przewodu. Laser ustawia się w studni startowej lub w pierwszej ułożonej rurze i poziomuje w osi kanału, po czym kompensator utrzymuje zadaną wartość samoczynnie. Kontrola: tarcza celownicza w kolejnej rurze, plamka w środku krzyża, odchyłka do 1 mm na 10 m.

Dolna granica wynika z gabarytu korpusu wraz z nóżkami: kompaktowe lasery rurowe wchodzą w przekrój od ok. DN 100–150 mm, a modele o większej obudowie wymagają zwykle DN 200 mm lub więcej. Powyżej DN 400 mm instrument stawia się na regulowanej stopie lub uchwycie w studni, żeby wiązka biegła w osi, a nie po dnie rury. Przed zakupem porównaj wysokość osi wiązki nad podstawą z połową średnicy wewnętrznej — ta liczba decyduje o dopasowaniu.

Klasa szczelności laserów rurowych to zwykle IP66–IP68: pełna pyłoszczelność i odporność na zalanie, gdzie IP67 oznacza zanurzenie na 1 m przez 30 minut, a IP68 — zanurzenie trwałe na głębokość deklarowaną przez producenta. Pozwala to zostawić instrument w kanale przy nagłym napływie wody gruntowej bez utraty kalibracji. Po zalaniu osusz komorę akumulatora i styki przed ładowaniem, a raz do roku oddaj instrument do sprawdzenia dokładności.

Tarcza celownicza to krążek z krzyżem, osadzany w kolejnej układanej rurze na nóżkach lub saneczkach: plamka lasera w środku krzyża potwierdza, że przewód leży w osi i na zadanym spadku, a odchyłka do 1 mm na 10 m mieści się w tolerancji montażu. Pilot — podczerwony lub radiowy, o zasięgu rzędu kilkudziesięciu metrów — pozwala korygować kierunek i spadek z powierzchni, bez schodzenia do wykopu przy każdej poprawce, i to on w praktyce decyduje o tempie pracy brygady. Komplet uzupełniają nóżki centrujące i stopa, dobierane do średnicy przewodu od DN 100–150 mm w górę.