Membranowe Agregaty malarskie

Pompa membranowa pracuje najlepiej z materiałami wodorozcieńczalnymi o średniej lepkości: dyspersjami, lateksami, akrylami, emaliami wodnymi, lazurami i impregnatami. Dla tych produktów wystarcza ciśnienie ok. 120–200 bar i dysza 0,013–0,019 cala. Granicą są materiały wysokolepkie: gęste grunty, farby elewacyjne z dużym wypełniaczem i masy szpachlowe. Membrana ma ograniczony skok, więc przy nich spada wydajność i rośnie ryzyko przerwania strumienia — tu dobiera się pompę tłokową do 230 bar.

Membrana to element eksploatacyjny: przy regularnym płukaniu wytrzymuje orientacyjnie 300–600 godzin pracy, czyli zwykle 2–4 sezony prac wykończeniowych. Zużycie zapowiadają trzy objawy: agregat nie utrzymuje nastawionego ciśnienia mimo czystych filtrów, poziom oleju hydraulicznego spada między przeglądami, a olej mętnieje lub przybiera barwę farby. Wymiana obejmuje membranę, kulki i gniazda zaworowe — jest prostsza niż regeneracja pakietu uszczelnień w pompie tłokowej.

Czyszczenie zaczyna się od zrzucenia ciśnienia i przełączenia zaworu w tryb cyrkulacji, żeby resztka farby wróciła do wiadra. Potem wąż zasysający przekłada się do 5–10 l czystej wody i płucze obieg, aż strumień będzie przezroczysty — przy wężu 15 m zajmuje to zwykle 5–8 minut. Dyszę i filtr pistoletu myje się osobno miękką szczotką, nigdy drutem. Na koniec do obiegu wprowadza się ok. 0,5 l płynu konserwującego chroniącego membranę przed wyschnięciem.

Punktem odniesienia jest przepływ pompy w l/min i średnica dyszy, którą ten przepływ zasili. Pompa ok. 2 l/min obsługuje dyszę do 0,017 cala i wystarcza przy pracach wykończeniowych do kilkuset m² na zlecenie. Model rzędu 3–4 l/min zasila dyszę do 0,019 cala i utrzymuje tempo 200–250 m²/h na dużych płaszczyznach. Zapas przepływu warto brać z górnej półki: pompa pracująca stale na maksimum zużywa membranę i zawory szybciej.